top of page

hiç kimse

  • hazal
  • 12 May
  • 1 dakikada okunur

yokuşun altındaki bankta oturacağım,

o zaman yüklerimi atabilir miyim?


kimsenin beni tanımadığı yerlerin hayalini kurmaktan vazgeçebilir miyim?

alın yazısı gerçekse,

bende sadece terk etmek yazıyor.

insanların pencerelerine bakmadığım bir yaşam gerçekse,

en büyük günahım siliniyor.


dizlerimin üstüne çökmeme inadımı bırakabilir miyim?

inanmalıyım,

eger yeterince istersem,

muhtarlıkta şila ile cesuru gezdirebilirim.


belki de o gün yatağımdan kalkıp gidebilirim,

uçsuz bucaksız yerlerde dolaşabilir miydim?

inanmalıyım,

tamamen yabancı olabilirim.




 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
03:06

çiçekler, kıyılar ve deniz. ne bulunduğunu bilmediklerimden, anlam çıkarabiliyorum bariz, dünkü bense görmekten aciz. duygular, anılar ve filiz. sorularıma cevap vermediğinden, lekeli derimle kemikler

 
 
 
yin olmak üzerine

Hayatta pek çok şeyin teki olabiliriz, ama birbirini kusursuz tamamlayan bir şeyin sadece bir parçası olmak mümkün mü? Bunu ilk duyduğumda ilkel bir şekilde içimde bir parça iyilik olsa da üstüne bin

 
 
 

Yorumlar


 Uzunca süredir kendime dair ne varsa yazıyorum, buna bir iç döküş demek yerine kaçma mekanizması da diyebilirsiniz.

Çünkü yazdıklarımla yüzleşmeyi seven biri olduğum söylenemez. Dolayısıyla burada bunu farklı bir şeye dönüştürüyorum, sadece kendimin değil belki de bunları okuyan insanların da yüzleşebileceği bir şeye. Yeter ki bu dünya üzerindeki herhangi bir şeyde kendinizden parça bulmak isteyin, çünkü evren tam da böyle işler.

bottom of page