top of page

hiç kimse

hazal
12 May
1 dakikada okunur

yokuşun altındaki bankta oturacağım,

o zaman yüklerimi atabilir miyim?


kimsenin beni tanımadığı yerlerin hayalini kurmaktan vazgeçebilir miyim?

alın yazısı gerçekse,

bende sadece terk etmek yazıyor.

insanların pencerelerine bakmadığım bir yaşam gerçekse,

en büyük günahım siliniyor.


dizlerimin üstüne çökmeme inadımı bırakabilir miyim?

inanmalıyım,

eger yeterince istersem,

muhtarlıkta şila ile cesuru gezdirebilirim.


belki de o gün yatağımdan kalkıp gidebilirim,

uçsuz bucaksız yerlerde dolaşabilir miydim?

inanmalıyım,

tamamen yabancı olabilirim.




 
 
 

Son Yazılar

Hepsini Gör
duyu

gece yine ismimizi sessizce fısıldadı, kendimi senin karşında titreyerek bulduğumda, yankılanan sesim sahip olduğum tek çığlığımdı, hayatıma dilsiz devam edeceğim durum buysa. konuşmayı reddetmiyorum,

 
 
 
aile fotoğrafı

ellerimde olmasa da, parmaklarımın ucunda hissediyorum. yan yana dizildiğiniz fotoğraflarda, ben karşınızda duruyorum. nefesimin farkında olsanız da, yok saydığınızı görebiliyorum. bazen düşüyor muyum

 
 
 
03:06

çiçekler, kıyılar ve deniz. ne bulunduğunu bilmediklerimden, anlam çıkarabiliyorum bariz, dünkü bense görmekten aciz. duygular, anılar ve filiz. sorularıma cevap vermediğinden, lekeli derimle kemikler

 
 
 

Yorumlar


bottom of page