aile fotoğrafı

ellerimde olmasa da,

parmaklarımın ucunda hissediyorum.

yan yana dizildiğiniz fotoğraflarda,

ben karşınızda duruyorum.

nefesimin farkında olsanız da,

yok saydığınızı görebiliyorum.

bazen düşüyor muyum aklınıza?

gerçeklikten uzak anılarımızı hatırlıyorum.

sorum şudur cevabı aramızdaysa,

neden utanç duyduğum soyadımla sınandım?

ya da arınmak adına,

kendimi kandırmak zorunda mıydım?

çoğunlukla dünyam yalandan olsa da,

gerçek hisler beslemek istiyorum.

sizin tüm zamanınız kurmaca kalsa da,

oyununuza ortak olmak istiyorum.

sadece o odada,

sıradan bir huzur hayal ediyorum.

yıkılacağını bildiğim tepelerde,

ansızın düşüp durmayı seviyorum.

şayet bunların hepsi boşluğumdansa,

neden daha iyi insanlar olmanız için yalvardım?

veya bu bana yasaklıysa,

neden sizi uzaktan izlemekle cezalandırıldım?